Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 3. §50-56» [Συντακτική ανάλυση]

Κωνσταντίνος Μάντης | Best Blogger Tips

Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 3. §50-56» [Συντακτική ανάλυση]

[50] ς δ’ επν τατα παύσατο,
Δευτερεύουσα χρονική
παύσατο: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο. το λόγου: Εννοείται ως αντικείμενο του ρήματος. επν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τατα: Αντικείμενο της μετοχής (σύστοιχο).

κα βουλ δήλη γένετο εμενς πιθορυβήσασα,
Δευτερεύουσα χρονική
γένετο: Ρήμα. βουλ: Υποκείμενο ρήματος. δήλη: Κατηγορούμενο του υποκειμένου. πιθορυβήσασα: Κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. εμενς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου.

γνος Κριτίας κα τοτο ο βιωτν γησάμενος, προσελθν κα διαλεχθείς τι τος τριάκοντα ξλθε,
Κύρια πρόταση
ξλθε: Ρήμα. Κριτίας: Υποκείμενο ρήματος. γνος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. γησάμενος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τοτο: Αντικείμενο της μετοχής. ο βιωτν: Κατηγορούμενο του αντικειμένου. προσελθν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. διαλεχθείς: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τι: Άμεσο αντικείμενο μετοχής (διαλεχθείς). τος τριάκοντα: Έμμεσο αντικείμενο μετοχής.

τι ναφεύξοιτο,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση, ως αντικείμενο της μετοχής γνούς. Η πρόταση λειτουργεί ως απόδοση της υποθετικής που ακολουθεί, σχηματίζοντας εξαρτημένο υποθετικό λόγο του πραγματικού.
ναφεύξοιτο: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε πιτρέψοι τ βουλ διαψηφίζεσθαι περ ατο,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
πιτρέψοι: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. διαψηφίζεσθαι: Άμεσο αντικείμενο ρήματος, τελικό απαρέμφατο, με εννοούμενο υποκείμενο τήν βουλήν. τ βουλ: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος. περ ατο: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς.

κα πιστναι κέλευσε τος τ γχειρίδια χοντας φανερς τ βουλ π τος δρυφάκτοις.
Κύρια πρόταση
κέλευσε: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. τούς χοντας: Άμεσο αντικείμενο του ρήματος, επιθετική μετοχή. πιστναι: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος, τελικό απαρέμφατο. Ως υποκείμενο του απαρεμφάτου τίθεται η επιθετική μετοχή (ετεροπροσωπία). τ γχειρίδια: Αντικείμενο της επιθετικής μετοχής. τ βουλ: Αντικείμενο του απαρεμφάτου. φανερς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου. π τος δρυφάκτοις: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο (ειδικότερα, του πλησίον). 

[51] Πάλιν δ εσελθν επεν·
Κύρια πρόταση
επεν: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. εσελθν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. Πάλιν: Επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου.

«γώ, βουλή, νομίζω προστάτου ργον εναι
Κύρια πρόταση
νομίζω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο. ργον εναι: Ειδικό απαρέμφατο, ως αντικείμενο του ρήματος (απρόσωπη έκφραση). προστάτου: Γενική κτητική στο ργον. βουλή: Κλητική προσφώνηση. τοιούτου: Εννοείται ως επιθετικός προσδιορισμός στο προστάτου. 

οου δε,
Δευτερεύουσα αναφορική προσδιοριστική στο εννοούμενο τοιούτου.
δε: Ρήμα. εναι: Τελικό απαρέμφατο ως υποκείμενο του απρόσωπου ρήματος (εννοείται). τόν προστάτην: Εννοείται ως υποκείμενο του απαρεμφάτου. οου: Κατηγορούμενο του εννοούμενου υποκειμένου του απαρεμφάτου. Τίθεται σε γενική αντί σε αιτιατική λόγω έλξης από τη γενική προστάτου τοιούτου της κύριας.

[Έλξη του αναφορικού: Σε έλξη υπόκειται, πρώτον, συνήθως εκείνη η αναφορική αντωνυμία που υπό κανονικές συνθήκες θα εκφερόταν σε αιτιατική. Η πτώση αυτή παρουσιάζεται ως η πιο ευάλωτη στην έλξη επειδή είναι, σε σύγκριση με τις άλλες, η πιο γενική ως προς τη σημασία της και εκφράζει την πιο αόριστη σχέση. Με την έλξη η αιτιατική μετατρέπεται σε μια από τις πλάγιες πτώσεις, δηλαδή σε γενική ή δοτική, ποτέ όμως σε ονομαστική.
Για να συμβεί η έλξη πρέπει, δεύτερον, η κύρια πρόταση να απαιτεί ως συμπλήρωμά της την εξαρτημένη αναφορική πρόταση, η σχέση μεταξύ των δύο να είναι δηλαδή πολύ στενή και εσωτερική, έτσι ώστε να τείνουν να σχηματίσουν μία ενιαία έννοια∙ κατά κανόνα η εξαρτημένη αναφορική πρόταση που υπόκειται σε έλξη έχει τον χαρακτήρα επιθετικού προσδιορισμού, ο οποίος «ενσωματώνεται», κατά κάποιον τρόπο, στην έννοια του ουσιαστικού που προσδιορίζει.]

ς ν ρν τος φίλους ξαπατωμένους μ πιτρέπ.
Δευτερεύουσα αναφορική υποθετική πρόταση
μ πιτρέπ: Ρήμα. ς: Υποκείμενο ρήματος. ρν: Χρονικοϋποθετική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τούς φίλους: Αντικείμενο της μετοχής ρν. ξαπατωμένους: Κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο (τούς φίλους) της μετοχής ρν. 

Κα γ ον τοτο ποιήσω.
Κύρια πρόταση
ποιήσω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. τοτο: Αντικείμενο ρήματος (σύστοιχο).

Κα γρ οδε ο φεστηκότες ο φασιν μν πιτρέψειν,
Κύρια πρόταση
φασιν: Ρήμα. οδε: Υποκείμενο. ο φεστηκότες: Επιθετική μετοχή, ως παράθεση στο υποκείμενο. οκ πιτρέψειν: Αντικείμενο ρήματος, ειδικό απαρέμφατο. οδε: Υποκείμενο του απαρεμφάτου (ταυτοπροσωπία). μν: Αντικείμενο απαρεμφάτου.

ε νήσομεν νδρα τν φανερς τν λιγαρχίαν λυμαινόμενον.
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
νήσομεν: Ρήμα. μες: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. νδρα: Αντικείμενο ρήματος. τν λυμαινόμενον: Επιθετική μετοχή, ως επιθετικός προσδιορισμός στο νδρα. τν λιγαρχίαν: Αντικείμενο μετοχής. φανερς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου.

στι δ ν τος καινος νόμοις τν μν ν τος τρισχιλίοις ντων μηδένα ποθνσκειν νευ τς μετέρας ψήφου,τν δ’ ξω το καταλόγου κυρίους εναι τος τριάκοντα θανατον.
Κύρια πρόταση
στι: Ρήμα (απρόσωπο). ποθνσκειν / εναι: Υποκείμενα ρήματος, τελικά απαρέμφατα. μηδένα: Υποκείμενο του ποθνσκειν. τν ντων: Επιθετική μετοχή, ως γενική διαιρετική στο μηδένα. ν τος τρισχιλίοις: Εμπρόθετος προσδιορισμός του μεταξύ. νευ τς ψήφου: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στέρησης. μετέρας: Επιθετικός προσδιορισμός στο ψήφου. ν τος νόμοις: Εμπρόθετος της στάσης σε τόπο (μεταφορικά). καινος: Επιθετικός προσδιορισμός στο νόμοις. τος τριάκοντα: Υποκείμενο του απαρεμφάτου εναι. κυρίους: Κατηγορούμενο στο τος τριάκοντα. τν ξω: Γενική αντικειμενική στο κυρίους. το καταλόγου: Γενική της αφετηρίας λόγω του επιρρήματος ξω. θανατον: Απαρέμφατο του σκοπού.

γ ον, Θηραμένην τουτον ξαλείφω κ το καταλόγου, συνδοκον πασιν μν.
Κύρια πρόταση
ξαλείφω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. Θηραμένην: Αντικείμενο. τουτον: Επιθετικός προσδιορισμός στο Θηραμένην. κ το καταλόγου: Εμπρόθετος προσδιορισμός της απομάκρυνσης. συνδοκον: Τροπική μετοχή, αιτιατική απόλυτη. μν: Δοτική προσωπική στη μετοχή. πασιν: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο μν.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

Κα τοτον, μες θανατομεν».
Κύρια πρόταση
θανατομεν: Ρήμα. μες: Υποκείμενο. τοτον: Αντικείμενο.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

[52] κούσας τατα Θηραμένης νεπήδησεν π τν στίαν
Κύρια πρόταση
νεπήδησεν: Θηραμένης. Θηραμένης: Υποκείμενο. π τν στίαν: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. κούσας: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τατα: Αντικείμενο μετοχής (σύστοιχο).

κα επεν·
Κύρια πρόταση
επεν: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

«γ δ’, νδρες, κετεύω τ πάντων ννομώτατα, μ π Κριτί εναι ξαλείφειν μήτε μ μήτε μν λλ’ κατ τοτον κα μν κα μο τν κρίσιν εναι.
Κύρια πρόταση
κετεύω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. μς: Εννοείται ως αντικείμενο του ρήματος. τ ννομώτατα: Σύστοιχο αντικείμενο ρήματος. πάντων: Γενική διαιρετική. νδρες: Κλητική προσφώνηση. μ εναι: Τελικό απαρέμφατο (απρόσωπο), ως επεξήγηση στο τ ννομώτατα. ξαλείφειν / εναι: Τελικά απαρέμφατα ως υποκείμενα στο απρόσωπο μ εναι. π Κριτί: Εμπρόθετος προσδιορισμός της εξάρτησης. Κριτίαν: Εννοείται ως υποκείμενο στο ξαλείφειν. μ: Αντικείμενο του απαρεμφάτου. μν: Γενική διαιρετική. τν κρίσιν: Υποκείμενο του απαρεμφάτου εναι. μν κα μο: Δοτικές προσωπικές ηθικές. κατ τοτον: Εμπρόθετος της συμφωνίας.

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ν ν βούληται,
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση, ως αντικείμενο στο ξαλείφειν της κύριας
βούληται: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο. ν: Αντικείμενο ρήματος.

νπερ νόμον οτοι γραψαν περ τν ν τ καταλόγ,
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση, προσδιοριστική στο κατ τοτον της κύριας
γραψαν: Ρήμα. οτοι: Υποκείμενο. νόμον: Αντικείμενο. περ τν (ντων): Εμπρόθετος της αναφοράς. ν τ καταλόγ: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.

[53] Κα τοτο μέν, μ τος θεος οκ γνο,
Κύρια πρόταση
οκ γνο: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). τοτο: Αντικείμενο. μ τος θεος: Εμπρόθετος προσδιορισμός του όρκου.

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

τι οδέν μοι ρκέσει δε βωμός,
Δευτερεύουσα ειδική ως επεξήγηση στο τοτο
ρκέσει: Ρήμα. βωμός: Υποκείμενο. δε: Επιθετικός προσδιορισμός στο βωμός. μοι: Αντικείμενο ρήματος. οδέν: αιτιατική του ποσού.

λλ βούλομαι κα τοτο πιδεξαι,
Κύρια πρόταση
βούλομαι: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). πιδεξαι: Αντικείμενο ρήματος τελικό απαρέμφατο. γώ: Εννοείται ως υποκείμενο (ταυτοπροσωπία). τοτο: Αντικείμενο απαρεμφάτου.

τι οτοι ο μόνον εσ περ νθρώπους δικώτατοι, λλ κα περ θεος σεβέστατοι.
Δευτερεύουσα ειδική ως επεξήγηση στο τοτο
εσ: Ρήμα. οτοι: Υποκείμενο ρήματος. δικώτατοι / σεβέστατοι: Κατηγορούμενα του υποκειμένου. περ νθρώπους: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς. περ θεος: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς. μόνον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του ποσού.

μν μέντοι, νδρες καλο κγαθοί, θαυμάζω,
Κύρια πρόταση
θαυμάζω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται).

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε μ βοηθήσετε μν ατος, κα τατα γιγνώσκοντες
Δευτερεύουσα πλάγια ερωτηματική
μ βοηθήσετε: Ρήμα. μες: Υποκείμενο (εννοείται). μν ατος: Αντικείμενο. κα τατα: Επιρρηματική έκφραση που δηλώνει ποσό. γιγνώσκοντες: Εναντιωματική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος.

τι οδν τ μν νομα εεξαλειπτότερον τ μν κάστου».
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως αντικείμενο της μετοχής γιγνώσκοντες
στί: Ρήμα (εννοείται). τ νομα: Υποκείμενο. εεξαλειπτότερον: Κατηγορούμενο. μν: Επιθετικός προσδιορισμός στο νομα. τ (νομα): β΄ όρος σύγκρισης και υποκείμενο ρήματος. μν: Γενική διαιρετική. κάστου: Γενική κτητική.

[54] κ δ τούτου κέλευσε μν τν τριάκοντα κρυξ τος νδεκα π τν Θηραμένην·
Κύρια πρόταση
κέλευσε: Ρήμα. κρυξ: Υποκείμενο. τος νδεκα: Αντικείμενο. τν τριάκοντα: Γενική κτητική. π τν Θηραμένην: Εμπρόθετος της εχθρικής κίνησης. κ τούτου: Εμπρόθετος του χρόνου.

κενοι δ εσελθόντες σν τος πηρέταις, γουμένου ατν Σατύρου το θρασυτάτου τε κα ναιδεστάτου, επε μν Κριτίας·
Κύρια πρόταση
επε: Ρήμα. Κριτίας: Υποκείμενο. εσελθόντες: Ονομαστική απόλυτη χρονική μετοχή. κενοι: Υποκείμενο της μετοχής εσελθόντες. σν τος πηρέταις: Εμπρόθετος προσδιορισμός της συνοδείας. γουμένου: Γενική απόλυτη τροπική μετοχή. Σατύρου: Υποκείμενο της μετοχής. ατν: Αντικείμενο της μετοχής γουμένου. το θρασυτάτου τε κα ναιδεστάτου: Επιθετικοί προσδιορισμοί στο Σατύρου.

«Παραδίδομεν μν, Θηραμένην τουτον κατακεκριμένον κατ τν νόμον.
Κύρια πρόταση
Παραδίδομεν: Ρήμα. μες: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. Θηραμένην: Άμεσο αντικείμενο ρήματος. μν: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος. τουτον: Επιθετικός προσδιορισμός στο Θηραμένην. κατακεκριμένον: Επιθετική μετοχή στο Θηραμένην. κατ τν νόμον: Εμπρόθετος της συμφωνίας.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

[55] μες δ λαβόντες κα παγαγόντες ο νδεκα τ κ τούτων πράττετε».
Κύρια πρόταση
πράττετε: Ρήμα. μες: Υποκείμενο. ο νδεκα: Παράθεση στο υποκείμενο. τ κ τούτων: Αντικείμενο.  λαβόντες κα παγαγόντες: Χρονικές μετοχές, συνημμένες στο υποκείμενο του ρήματος. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο των μετοχών.  

ο δε
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση
δε: Ρήμα. παγάγειν: Τελικό απαρέμφατο, εννοείται ως υποκείμενο του απρόσωπου ρήματος. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο του απαρεμφάτου. ο: Επιρρηματικός προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.

ς δ τατα επεν,
Χρονική πρόταση
επεν: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο. τατα: Σύστοιχο αντικείμενο.

ελκε μν π το βωμο Σάτυρος,
Κύρια πρόταση
ελκε: Ρήμα. Σάτυρος: Υποκείμενο. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο. π το βωμο: Εμπρόθετος προσδιορισμός της απομάκρυνσης.

ελκον δ ο πηρέται.
Κύρια πρόταση
ελκον: Ρήμα. ο πηρέται: Υποκείμενο. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο.

δ Θηραμένης κα θεος πεκαλετο κα νθρώπους καθορν τ γιγνόμενα.
Κύρια πρόταση
πεκαλετο: Ρήμα. Θηραμένης: Υποκείμενο. θεος / νθρώπους: Αντικείμενα ρήματος. καθορν: Απαρέμφατο του σκοπού. θεος / νθρώπους: Υποκείμενα του απαρεμφάτου. τ γιγνόμενα: Επιθετική μετοχή ως αντικείμενο του απαρεμφάτου.

σπερ εκς
Δευτερεύουσα αναφορική παραβολική που δηλώνει τρόπο
εκς  ν: Απρόσωπη έκφραση. πικαλεσθαι: Τελικό απαρέμφατο, εννοείται ως υποκείμενο της απρόσωπης έκφρασης.

δ βουλ συχίαν εχεν, ρσα κα τος π τος δρυφάκτοις μοίους Σατύρ κα τ μπροσθεν το βουλευτηρίου πλρες τν φρουρν, κα οκ γνοοντες
Κύρια πρόταση
εχεν: Ρήμα. βουλ: Υποκείμενο. συχίαν: Αντικείμενο. ρσα - οκ γνοοντες: Αιτιολογικές μετοχές, συνημμένες στο υποκείμενο. τος π τος δρυφάκτοις: Αντικείμενο της μετοχής ρσα. ντας: Εννοούμενη κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο της μετοχής ρσα. μοίους: Κατηγορούμενο. Σατύρ: Δοτική αντικειμενική. τ μπροσθεν: Αντικείμενο της μετοχής ρσα. πλρες: Κατηγορούμενο στο τ μπροσθεν, μέσω της εννοούμενης κατηγορηματικής μετοχής ν. το βουλευτηρίου: Γενική της αφετηρίας ή του χωρισμού. τν φρουρν: Γενική αντικειμενική στο πλρες.

τι γχειρίδια χοντες παρσαν.
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως αντικείμενο στη μετοχή οκ γνοοντες
παρσαν: Ρήμα. οτοι: Εννοείται ως υποκείμενο. χοντες: Τροπική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο. γχειρίδια: Αντικείμενο της μετοχής.

[56] Ο δ’ πήγαγον τν νδρα δι τς γορς μάλα μεγάλ τ φων δηλοντα
Κύρια πρόταση
πήγαγον: Ρήμα. Ο δε: Υποκείμενο. τν νδρα: Αντικείμενο. δι τς γορς: Εμπρόθετος της κίνησης μέσα από τόπο. δηλοντα: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο του ρήματος. τ φων: Δοτική του τρόπου στη μετοχή. μεγάλ: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο τ φων. μάλα: Επιρρηματικός του ποσού.

οα πασχε.
Δευτερεύουσα πλάγια ερωτηματική ως αντικείμενο στη μετοχή δηλοντα
πασχε: Ρήμα. οτος: Εννοείται ως υποκείμενο. οα: Σύστοιχο αντικείμενο.

Λέγεται δ’ ν ῥῆμα κα τοτο ατο.
Κύρια πρόταση
Λέγεται: Ρήμα. ῥῆμα: Υποκείμενο. ν: Επιθετικός προσδιορισμός στο ῥῆμα. τοτο: Επιθετικός προσδιορισμός στο υποκείμενο. ατο: Γενική υποκειμενική.

ς επεν Σάτυρος
Δευτερεύουσα χρονική πρόταση
επεν: Ρήμα. Σάτυρος: Υποκείμενο.

τι ομώξοιτο,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση, ως αντικείμενο στο επεν
ομώξοιτο: Ρήμα. Θηραμένης / οτος: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε μ σιωπήσειεν,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
μ σιωπήσειεν: Ρήμα. Θηραμένης / οτος: Εννοείται ως υποκείμενο.
[Με απόδοση τη δευτερεύουσα ειδική πρόταση που προηγείται, δημιουργεί πλάγιο υποθετικό λόγο που δηλώνει το προσδοκώμενο.]

πήρετο·
Κύρια πρόταση
πήρετο: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

«ν δ σιωπ,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
σιωπ: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται).
[Με απόδοση το ρήμα μέλλοντα της πρότασης που ακολουθεί, σχηματίζει υποθετικό λόγο του προσδοκώμενου.]

οκ ρ’, ομώξομαι
Ευθεία ερωτηματική πρόταση
ομώξομαι: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται).

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

κα πεί γε ποθνσκειν ναγκαζόμενος τ κώνειον πιε,
Δευτερεύουσα χρονική πρόταση
πιε: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο. τ κώνειον: Αντικείμενο. ναγκαζόμενος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. ποθνσκειν: Τελικό απαρέμφατο, ως αντικείμενο της μετοχής. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο και του απαρεμφάτου (ταυτοπροσωπία).

τ λειπόμενον φασαν ποκοτταβίσαντα επεν ατόν·
Κύρια πρόταση
φασαν: Ρήμα. τινές: Εννοείται ως υποκείμενο. επεν: Αντικείμενο ρήματος ειδικό απαρέμφατο. ατόν: Υποκείμενο απαρεμφάτου (ετεροπροσωπία). ποκοτταβίσαντα: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του απαρεμφάτου. τ λειπόμενον: Επιθετική μετοχή, ως αντικείμενο της χρονικής μετοχής (ποκοτταβίσαντα).

«Κριτί τοτ’ στω τ καλ».
Κύρια πρόταση (επιθυμίας)
στω: Ρήμα. τοτο: Υποκείμενο ρήματος. Κριτί: Δοτική προσωπική χαριστική. τ καλ: Επιθετικός προσδιορισμός στο Κριτί.

Κα τοτο μν οκ γνο,
Κύρια πρόταση
οκ γνο: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). τοτο: Αντικείμενο.

τι τατα ποφθέγματα οκ ξιόλογα,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως επεξήγηση στο τοτο
στί: Εννοείται ως ρήμα. τατα: Υποκείμενο (αττική σύνταξη). ποφθέγματα: Κατηγορούμενο. οκ ξιόλογα: Επιθετικός προσδιορισμός στο ποφθέγματα.   

κενο δ κρίνω το νδρς γαστόν, τ το θανάτου παρεστηκότος μήτε τ φρόνιμον μήτε τ παιγνιδες πολιπεν κ τς ψυχς.
Κύρια πρόταση
κρίνω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). κενο: Αντικείμενο ρήματος. γαστόν: Κατηγορούμενο του αντικειμένου. το νδρς: Γενική κτητική. τό μή πολιπεν: Έναρθρο απαρέμφατο ως επεξήγηση στο κενο. τ φρόνιμον / τ παιγνιδες: Υποκείμενα του απαρεμφάτου. κ τς ψυχς: Εμπρόθετος της απομάκρυνσης. παρεστηκότος: Γενική απόλυτη χρονική (ή εναντιωματική) μετοχή. το θανάτου: Υποκείμενο μετοχής.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λατινικά Γ ΛυκείουΘεωρία - Ασκήσεις Συντακτικού - Γραμματική

X