Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας

Michael Tompsett
 
Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας
 
     Τον μήνα Ιούνιο του 1974 στα Τίρανα, συνήλθε η ειδική ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΕΑ, για να γίνει ο ισολογισμός της «εχθρικής» δουλειάς στον τομέα της τέχνης και του πολιτισμού. Η ομιλία του Ενβέρ Χότζα στην 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής, είχε τον τίτλο: «Η εμβάθυνση του ιδεολογικού αγώνα ενάντια στις ξένες εκδηλώσεις και τις φιλελεύθερες στάσεις έναντι αυτών». Σ’ αυτήν την ομιλία γινόταν κριτική για τις φιλελεύθερες εκδηλώσεις που είχαν αρχίσει να φαίνονται στους διάφορους τομείς της καλλιτεχνο-πολιτιστικής δημιουργίας. 
     Η ομιλία του Ε. Χότζα σε αυτή την ολομέλεια, καθώς και το πνεύμα αμφιβολίας που ζωντάνεψε και πήρε ορμή, είχε δύο αρνητικές συνέπειες: 
     Πρώτον και κύριον, ότι αυτό σημείωσε την αρχή ενός άγριου ταξικού «αγώνα» εκκαθαρίσεων στους κόλπους της ηγετικής ομάδας του Κόμματος, ο οποίος πήρε και πιο σκληρές μορφές από τον ταξικό πόλεμο που γίνονταν ενάντια των πρώην αστών ή και των συνεργατών των φασιστών κατακτητών. 
     Δεύτερον, μετά αυτή την ολομέλεια και την επίθεση που έγινε εναντίον αυτού που ονομάστηκε φιλελεύθερο πνεύμα, δόθηκε προτεραιότητα στο σεχταρισμό και το συντηρητισμό, κίνδυνος πολύ σοβαρός, που έγινε αργότερα το κύριο εμπόδιο για την πρόοδο και ανάπτυξη της χώρας στο δρόμο της δημοκρατίας. 
     Η σύγκρουση στους κόλπους του ΚΕΑ συνέχισε και αργότερα κατά τα έτη ‘74-‘75, όταν η μία μετά την άλλη τιμωρήθηκαν μια ομάδα στρατιωτικών και μια ομάδα οικονομικών διευθυνόντων, επικεφαλής των οποίων ήταν και 5 μέλη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος. Η κατηγορία ήταν η ίδια: η ολίσθηση από τη γραμμή του Κόμματος, εχθρική δράση που εξασθένιζε τις θέσεις του σοσιαλισμού στις ένοπλες δυνάμεις και στην οικονομία.
     Άρχισε έτσι, σε ευρύ μέτωπο, σε όλους τους τομείς της οικονομικό - κοινωνικής ζωής, μία νέα και βαθιά εκκαθάριση. Δεκάδες στελέχη του κόμματος και του κράτους κατηγορήθηκαν ότι ήταν προδότες, ρεβιζιονίστες. Αυτή η εκκαθάριση συμπεριλάμβανε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΕΑ, υπουργούς, διευθυντές σε διάφορους επιστημονικούς οργανισμούς και οικονομικές εταιρείες.
     Ο εσωτερικός αγώνας με τις «εχθρικές» ομάδες στους κόλπους του ΚΕΑ πήρε τέλος το 1982 με την αυτοκτονία του τότε Αλβανού πρωθυπουργού Μεχμέτ Σέχου. Και αυτός μετά το θάνατό του χαρακτηρίστηκε από τον Ε. Χότζα πράκτορας της Intelligence Service. Έτσι χαρακτηρίστηκε και ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Καντρί Χασμπίου, ο οποίος εκτελέστηκε σαν εχθρός του κόμματος. 
     Από το κόμμα το οποίο ήταν στην εξουσία και από τον ίδιο τον Ε. Χότζα, αυτές οι πράξεις θεωρήθηκαν σαν «νίκη» διότι «δυνάμωναν τον σοσιαλισμό». Αλλά, στην πραγματικότητα, ο πόλεμος στους κόλπους του κόμματος, ως μέρος της πολιτικής της βίας και της καταπάτησης της ελευθερίας τους ατόμου, την οποία ασκούσαν εναντίον οποιουδήποτε ήταν εναντίον της επίσημης γραμμής, αποτελεί την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του αλβανικού σοσιαλισμού. 
     Γενικά, αυτές οι πράξεις δημιουργούσαν μια βαριά ψυχική κατάσταση και θλίψη στον κόσμο. Ήταν εκφράσεις εκφυλισμού του σοσιαλισμού, τον οποίο οι άνθρωποι θεωρούσαν το καθεστώς της δικαιοσύνης και της κοινωνικής ισότητας, με σκοπό την κοινωνία της ευημερίας και της γενικής ελευθερίας. Το αποτέλεσμα ήταν η απομάκρυνση από τα ιδεώδη του Αντιφασιστικού Εθνικοαπελευθερωτικού Πολέμου. Αυτός ο εκφυλισμός αποτελεί και την κύρια εσωτερική αιτία, η οποία οδήγησε αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, στην ανατροπή του σοσιαλισμού.
 
Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η πορεία του εκδημοκρατισμού στην Αλβανία (1985-1999), Βρισιήδα Νίνα, Εκδόσεις Παπαζήση